Inne Cath.
Dinsdag 5 juli jl. is Inne Cath overgegaan. De begrafenisplechtigheid heeft op 9 juli plaatsgevonden in de aula van de begraafplaats Westerveld te Driehuis.
Rida leerde Inne tien jaar geleden kennen tijdens de Zijderoute reis. Inne is twee en half jaar haar huisgenoot geweest. Vijf jaar geleden tijdens een vakantie met zijn oudste dochter in Brazilië, werd Inne beroofd en kwam met ernstig hersenletsel terug. Dit had tot gevolg dat Inne, voorheen advocaat, in 2011 niet kon afstuderen aan twee universiteiten, maar via READE- revalidatie, bij de “Woonvorm” in Purmerend terecht kwam. Inne leed aan Afasie en ernstige bloeddrukverschillen hetgeen alleen maar erger werd. Rida heeft naast de zorg van de “Woonvorm” voor een heel groot gedeelte Inne nog vreugde in het leven kunnen geven (Inne wilde eigenlijk niet verder leven!), door met hem naar, o.a. het Concertgebouw, musea, schildercursussen, etc. te gaan. Bij één van de valpartijen kreeg Inne een hersenbloeding en besloot uiteindelijk tot sedatie over te gaan.
Tijdens de begrafenisplechtigheid hebben de kinderen, zus en vrienden hun belevenissen en ervaringen met hun vader, broer en vriend, in hun toespraak weergegeven. Daarbij ook een woord van dank aan Rida voor alle energie die zij de laatste jaren in Inne heeft gestoken.
Ook Rida heeft een toespraak gehouden.
“Vixi liber et moriar”
(Vrij heb ik geleefd, vrij zal ik sterven.)
Wij wensen de kinderen, verdere familie en allen die hen dierbaar zijn, heel veel sterkte de komende tijd.
Namens het bestuur,
Wim.
Dat is mooi dat je uiteindelijk kunt zeggen, dat je vrij hebt geleefd en vrij bent gestorven.
Het gaat er immers om dat we met onszelf de weg moeten zoeken in het leven.
Dat je dit kunt doen in alle vrijheid die jou gegund is, mag je als een gift zien.
Het heeft ook te maken met het loslaten en dat is een kunst.
Hoe vast houden we aan vormen, decorum en van wat anderen wel zouden zeggen.
Dat allemaal loslaten is voor veel mensen een worsteling.
Fijn dat je dan mensen tegen komt die jou een stukje op weg helpen.
Zo zie ik ook hoe wij samen een klein beetje elkanders hulp kunnen zijn, onze spiegeltjes in de tijd, dat je samen op deze aarde je weg zoekt. Zo kunnen wij bij de G.R.S. Zaandam op elkaar rekenen.
Wat een kracht en wat een liefde spreekt er uit dit stukje. Het laat zien dat alle uiterlijke zaken er echt niet toe doen. Om elkaar op deze manier toch nog een stukje vrijheid en liefde te geven is zo belangrijk. Een schouder, een hand, een woord van troost en vooral er zijn voor de ander. Dat maakt het leven mooi. Rida wat een kracht en een liefde en ik wens jullie allemaal heel veel sterkte, kracht en vooral liefde toe in deze moeilijke tijd.
ga maar naar het pad van licht
wees verlost en vlieg maar vrij
gekoesterd in herinneringen, zul je in harten aanwezig zijn.
heel veel sterkte lieve rida